Lista formuł ekonomicznych
Termin ekonomia oznacza, jak konsumpcja, produkcja i dystrybucja dóbr i usług mają miejsce w kraju. Ponadto wskazuje, jak dobrze osoby fizyczne i przedsiębiorstwa określają przydział zasobów w celu uzyskania maksymalnej wartości dodanej. Wzory na ekonomię można opracować na podstawie poziomów makroekonomicznych i mikroekonomicznych.
Zgodnie z makroekonomią następujące formuły ekonomiczne pomagają w zrozumieniu sytuacji gospodarki w następujący sposób:
Wzory makroekonomiczne
Poniżej przedstawiono 8 najważniejszych formuł makroekonomicznych -
# 1 - Produkt krajowy brutto
Produkt krajowy brutto można wyrazić metodą wydatków i metodą dochodu netto. Zgodnie z podejściem do wydatków, produkt krajowy brutto jest wyrażony jako suma konsumpcji, inwestycji prywatnych, po których następują wydatki rządowe i eksport netto w kraju. Zgodnie z podejściem dochodowym określa się go jako sumę pracy, odsetek, czynszu i pozostałych zysków.
Matematycznie dwa wzory można wyrazić następująco:
PKB = C + G + I + NXTutaj,
- Zużycie jest reprezentowane przez C.
- Wydatki rządowe reprezentuje G.
- Inwestycję reprezentuje I.
- Eksport netto jest reprezentowany przez NX.
Tutaj,
- Pracę reprezentuje W.
- Interes reprezentuje I.
- Czynsz najmu reprezentuje R.
- Pozostałe zyski reprezentuje P.
# 2 - Stopa bezrobocia
Ekonomię można również ocenić na podstawie stopy bezrobocia w kraju. Zwykle jest określany jako stosunek liczby bezrobotnych siły roboczej do liczby pracujących.
Matematycznie można to przedstawić w następujący sposób:
Stopa bezrobocia = całkowita liczba bezrobotnych / całkowita liczba zatrudnionych osób.# 3 - Mnożnik pieniędzy
Kolejną miarą pozwalającą zrozumieć sytuację w gospodarce jest wykorzystanie wskaźnika mnożnika pieniądza. Zwykle definiuje się go jako odwrotność stopy rezerw utrzymywanej przez bank. Matematycznie można to przedstawić w następujący sposób:
Mnożnik pieniądza = 1 / współczynnik rezerwTa miara pomaga w ocenie, w jaki sposób depozyty pieniężne można wykorzystać do zwiększenia podaży pieniądza w systemie.
# 4 - Realny PKB
Realny PKB określa się jako stosunek nominalnego PKB do deflatora PKB. Realny PKB odgrywa zasadniczą rolę w obliczaniu i ocenie produktu gospodarczego wraz z dostosowaniem do deflacji lub inflacji. Nominalny PKB ocenia produkcję gospodarczą bez wpływu inflacji, a zatem realny PKB jest uważany za lepsze narzędzie pomiaru w porównaniu z nominalnym PKB.
Realny PKB wyraża się następująco: -
Realny PKB = PKB według warunków nominalnych / Deflator PKB.# 5 - Indeks cen konsumpcyjnych
Wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych wyznaczany jest jako stosunek kosztu produktów i usług w danym roku do kosztu produktów i usług w określonym roku bazowym. Miara ta pomaga w porównywaniu cen produktów i usług wraz ze zmianami poziomu inflacji. Koszyk produktów i usług ma być aktualizowany codziennie, po czym następuje ustalenie kosztu koszyka i wyznaczenie indeksu.
Matematycznie można to przedstawić lub opisać w następujący sposób:
Indeks cen konsumpcyjnych = koszt produktów i usług w danym roku / koszt produktów i usług w określonym roku bazowym.# 6 - Stopa inflacji
Wskaźnik jest obliczany jako stosunek różnicy między poziomem CPI bieżącego roku i ubiegłorocznym poziomem CPI a ubiegłorocznym poziomem CPI. Jest to dalej wyrażone w procentach. Stopa inflacji jest sygnałem, jak z roku na rok kształtowały się ceny usług i produktów.
Stopę inflacji można wyrazić w następujący sposób: -
Stopa inflacji = (zmiany w poziomach CPI / poziomach CPI w zeszłym roku) x 100Tutaj,
- Zmiany poziomów CPI = poziomy CPI w bieżącym roku - poziomy wskaźnika CPI w ubiegłym roku.
# 7 - Rzeczywista stopa procentowa
Rzeczywistą stopę procentową określa się jako różnicę między nominalną stopą procentową a stopami inflacji. Alternatywnie można to określić za pomocą równania Fischera. Zgodnie z równaniem Fischera jest on określany jako stosunek nominalnych stóp procentowych do stóp inflacji.
Matematycznie można to wyrazić następująco:
Rzeczywista stopa procentowa = stopa procentowa w warunkach nominalnych - stopa przewidywanej inflacjiZgodnie z równaniem Fischera można to wyrazić następująco:
Rzeczywista stopa procentowa = (1 + stopa nominalna) / (1 + stopa inflacji) - 1# 8 - Teoria ilości pieniądza
Zależność tę można opisać jako bezpośredni związek między poziomami pieniądza a poziomami produkcji. Ten związek postulował John Maynard Keynes.
Matematycznie związek ten zostałby opisany lub zilustrowany w następujący sposób:
MV = PTTutaj,
- Podaż pieniądza jest reprezentowana przez M.
- Obieg lub prędkość pieniądza wyraża się jako V.
- Średni poziom cen jest wyrażony jako P.
- Wolumen transakcji usług i towarów.
Dlatego w makroekonomii można podsumować następująco:
Wzory mikroekonomii
Poniżej znajduje się 9 najważniejszych formuł mikroekonomicznych -
Z punktu widzenia mikroekonomii następujące formuły pomagające w zrozumieniu pozycji gospodarki: -
# 1 - Całkowity dochód
Definiuje się ją jako sytuację, w której popyt oceniany jest pod względem elastyczności cenowej. Wyraża się go jako iloczyn ceny całkowitej i ilości popytu. Wysokie ceny skutkowałyby nieelastycznym popytem na ceny, przy czym wyższe ceny skutkowałyby większymi przychodami. Popyt jest elastyczny, gdy ceny są wysokie i skutkuje niskimi wolumenami.
Matematycznie można to zilustrować następująco:
Całkowity przychód = cena x popyt.# 2 - Dochody krańcowe: -
Przychód krańcowy jest wyrażony jako stosunek całkowitych zmian przychodów w odniesieniu do zmian w ilości sprzedanej detalicznej. Przychód krańcowy to dodatkowy przychód uzyskany za dodatkową sprzedaną ilość. Matematycznie można to zilustrować następująco:
Dochód krańcowy = zmiany w całkowitych uzyskanych przychodach / zmiany w ilości będącej przedmiotem obrotu.# 3 - Średnie przychody
Przychody można opisać jako wpływy, które firma otrzymała po sprzedaży gotowych produktów konsumentom. Średni przychód jest wyrażony jako stosunek całkowitego przychodu do całkowitej sprzedanej ilości. Matematycznie można to zilustrować następująco:
Średni przychód = całkowity dochód lub przychód uzyskany przez firmę / całkowita ilość.# 4 - Całkowity koszt
Zgodnie z koncepcją ekonomiczną koszt całkowity określa się jako sumę kosztów stałych i kosztów zmiennych. Koszty zmienne są określane jako koszty, które mają tendencję do zmiany w zależności od poziomu dóbr sprzedawanych przez organizację. Koszty stałe definiuje się jako rodzaj kosztów, które są takie same na wszystkich poziomach ilości sprzedawanych przez firmę.
Matematycznie można to zilustrować następująco:
Całkowite koszty = całkowite koszty poniesione na stałej podstawie + całkowite koszty, które różnią się w zależności od wyprodukowanej ilości.# 5 - Koszt krańcowy
Definiuje się to jako wzrost lub spadek całkowitych kosztów, które firma ponosi, przygotowując produkty gotowe do sprzedaży. Graficznie, koszty krańcowe są przedstawiane w postaci krzywej w kształcie litery U, przy czym koszty początkowo rosną, a wraz ze wzrostem produkcji koszty te ulegają pogorszeniu.
Matematycznie można to zilustrować następująco:
Koszty krańcowe = zmiany w poziomie całkowitych kosztów / zmiany w poziomie wyprodukowanej ilości# 6 - Średni całkowity koszt
Średni koszt całkowity definiuje się jako całkowite koszty poniesione przez firmę zaangażowaną w produkcję i produkcję do poziomu ilości artykułów wyprodukowanych przez tę firmę. W takiej relacji określ łączne koszty i całkowitą ilość, aby uzyskać średnie całkowite koszty. Matematycznie można to zilustrować następująco:
Średnie koszty = całkowite koszty / całkowita ilość.# 7 - Średnie koszty stałe
Średni koszt stały definiuje się jako całkowite koszty stałe poniesione przez firmę zaangażowaną w wytwarzanie i produkcję do poziomu ilości artykułów wyprodukowanych przez tę firmę. W takiej relacji określ całkowite koszty stałe i całkowitą ilość, aby uzyskać średnie całkowite koszty stałe.
Matematycznie można to zilustrować następująco:
Średnie koszty stałe = łączne koszty stałe / łączna ilość# 8 - Średnie koszty zmienne
Średni koszt zmienny definiuje się jako całkowite koszty zmienne poniesione przez firmę zajmującą się wytwarzaniem i produkcją do poziomu ilości artykułów wyprodukowanych przez firmę. W takiej relacji określ całkowite koszty zmienne i całkowitą ilość, aby otrzymać średnie całkowite koszty zmienne. Matematycznie można to zilustrować następująco:
Średnie koszty zmienne = całkowite koszty zmienne / całkowita ilość# 9 - Zysk firmy
W mikroekonomii zysk można obliczyć przy użyciu kilku zależności. Po pierwsze, można go obliczyć jako różnicę między całkowitymi przychodami a całkowitymi kosztami. Można go obliczyć jako różnicę przychodów krańcowych i kosztów krańcowych. Zawsze, gdy zyski są mniejsze niż średnie koszty zmienne, firma nie może już dłużej się utrzymać i musi zostać zamknięta. Matematycznie można to zilustrować następująco:
Uzyskany zysk = całkowity przychód - całkowite kosztyMożna to dodatkowo zilustrować następująco: -
Osiągnięte zyski = dochód krańcowy - koszty krańcowe.Zawsze, gdy dochód krańcowy przewyższa koszty krańcowe, organizacja lub firma powinna produkować więcej elementów, aby zwiększyć swoją rentowność. Podobnie, ilekroć dochód krańcowy spada poniżej kosztów krańcowych, organizacja lub firma powinna produkować mniej elementów, aby obniżyć koszty.
Dlatego w mikroekonomii można podsumować w następujący sposób:
Trafność i zastosowanie formuły ekonomii
Ogólny postęp finansowy narodu jest monitorowany przez bank światowy za pomocą wskaźników ekonomicznych ustalanych przez nich w okresowych odstępach czasu. Takie raporty są udostępniane opinii publicznej za pośrednictwem publikacji rządowych. Można powiedzieć, że naród radzi sobie dobrze gospodarczo, jeśli ma dość stabilne wskaźniki ekonomiczne. Te wskaźniki ekonomiczne są powszechnie uznawane za miarę formuły ekonomicznej.
Popularne formuły ekonomiczne opierają się na fakcie, jak analizowana jest gospodarka. Jeżeli analizę przeprowadza się na poziomie mikroekonomicznym, wówczas formuła ekonomiczna jest określana jako różnica całkowitych przychodów generowanych przez biznes i kosztu poniesionego na wygenerowanie przychodu. Jeśli jednak analiza jest przeprowadzana na poziomie makroekonomicznym, wówczas formuła ekonomiczna jest wyprowadzana za pomocą produktu krajowego brutto.
Ekonomia zawsze pokazuje, w jaki sposób człowiek dobrze wykorzystał dostępne zasoby, aby uzyskać maksymalną wartość dodaną. Ekonomia jest bardziej związana z naukami społecznymi i zasadniczo koncentruje się na wzorcach wydatków, wzorcach konsumpcji, wzorcach inwestycyjnych i ogólnym handlu osiągniętym w danym okresie finansowym.